Piwnica Świdnicka

Wrocław przez stulecia doświadczał dynamicznych zmian społecznych i kulturowych. Rozwój widoczny jest szczególnie w zmianach bryły ratusza, a wraz z nimi i Piwnicy Świdnickiej. Restauracja ta, uważana za najstarszą działającą w Europie, jest niewątpliwie miejscem, na które wpływa bogata historia miasta. W cel odświeżenia i nadania miejscu nowej odsłony należało odpowiedzieć na pytanie czym jest tożsamość i jakie jest dziedzictwo kulturowe, społeczne i kulinarne zarówno samego lokalu, jak i całego Wrocławia.  Cofnijmy się więc do historii. Przedwojenną działalność Piwnicy Świdnickiej utożsamiamy z dziedzictwem, które mimo różnorodnej historii Wrocławia utrzymuje jednolity i tradycyjny charakter. Towarzyszy mu aura wymiany informacji, interesów, spotkań towarzyskich oraz nieodzownej kultury picia piwa. Obyczaje w tym okresie  nazywać będziemy dziedzictwem zastanym.

W latach powojennych Dolny Śląsk, jako jeden z regionów przyłączonych do Polski, doświadczył znaczącej wymiany ludności, a co więcej doszło wtedy do zmiany również tradycji i zwyczajów. Dziedzictwo zostało nieodwracalnie rozproszone i stało się różnorodne. Proces urozmaicenia obyczajów i tradycji widoczny jest również we współczesnym Wrocławiu, który jest miastem różnorodnym pod każdym względem – społecznym, kulturowym, etnicznym. Obyczaje w tym czasie nazywać będziemy  dziedzictwem przywiezionym. W celu określenia tożsamości Piwnicy Świdnickiej należy pamiętać o obu dziedzictwach, które tworzą jej dzisiejszy charakter i urok. W związku z tym przestrzeń całego lokalu została podzielona na trzy strefy: Strefa Dziedzictwa Zastanego, Strefa Dziedzictwa Przywiezionego i  Strefa Mieszana.

Strefa dziedzictwa zastanego została zlokalizowana w najstarszej części Piwnicy Świdnickiej. Obejmuje sowim zakresem salę ławników i hanzy, beczkę i szynk, oraz loch. Jest to przestrzeń niezmienna ze stałym układem stołów, nawiązującym do dawnych piwiarni, które zawsze nakryte czekają na gości restauracji.

Oryginalnie w tej strefie przechowywane były beczki z piwem, a dziś znajdują się tutaj tanki do leżakowania.  W miejscu dawnych biesiad powstaje restauracja z menu opartym na lokalnych wrocławskich produktach. Strefa dziedzictwa zastanego symbolizuje przeszłość i przedstawiona została jako nierzeczywiste wspomnienie wydarzeń. Zwiewne obrusy, lustra, odbijające blachy i szkło wprowadzają nas w świat ulotnych wspomnień. Jednocześnie swoim układem i ciężarem przypominają, że przeszłość jest stała i i nie można jej zmienić.

Strefa dziedzictwa przywiezionego została usytuowana w najmłodszych salach piwnicy, czyli sali chlopskiej, mieszczańskiej, rajców oraz sieni.  Przestrzeń nawiązuje do teraźniejszości i odczuwamy  ją jako bardzo rzeczywistą, prawdziwą i namacalną, ale jednocześnie ulegającą ciągłym zmianom. Odpowiadając na potrzeby współczesnego użytkownika powstała tu przestrzeń wielofunkcyjna i możliwa do dostosowania. Za dnia mogą odbywać się tu warsztaty o piwie rzemieślniczym czy wystawy sztuki, nocą zaś koncerty i różnorodne spotkania.

Atmosfera jest nieco swobodniejsza niż w pozostałych strefach i odpowiada temu co, każda nowa osoba przynosi ze sobą do miasta, tworząc jego zróżnicowaną i barwną tożsamość. Dla zaakcentowania różnorodności dziedzictwa przywiezionego do przestrzeni wprowadzono wolnostojące meble takie jak bar, beerwall czy regały, które stają się elementami symbolicznie „przywiezionymi”. W celu skontrastowania ich z piękną geometrią sklepień Piwnicy, nadano im nasycony kolor ultramaryna, który nawiązuje do nowoczesnej sztuki.

Strefa mieszana została zlokalizowana w Sali Książęcej. Z jednej strony przywraca stare dziedzictwo, czyli browar, a z drugiej staje się miejscem do nieformalnych spotkań przy dobrym piwie i dyskusji o historii, teraźniejszości i przyszłości. To strefa o mocnym browarniczym charakterze, zaznaczającym się obecnością widocznej warzelni oraz tanków wyszynkowych, przy których biesiadują użytkownicy w swobodnej przestrzeni przy wysokich stalowych stołach.

Oczyszczenie stanu istniejącego i wprowadzenie lekko ciemniejszego charakter wnętrza zachowuje klimat do picia piwa w eleganckim stylu, przy równoczesnym eksponowaniu technologii minibrowaru Kaspar Schulz. Wykorzystane materiały łączą elementy zmienne z rzeczywistymi, a główny zastosowany kolor to nowoczesny, ale przygaszony bordowy.

Projekt podkreśla różnorodność dziedzictwa i tradycji miejsca jakim jest Piwnica Świdnicka. Kultura picia piwa, w powiązaniu z kuchnią lokalną, może stać się wizytówką miasta, a piwo nowym symbolem Wrocławia. Koncepcja przywrócenia browaru restauracyjnego odbywa się z poszanowaniem istniejącej tanki i historii miejsca. Nowoczesna estetyka elementów wyposażenia wnętrza nie zaburza odbioru zabytkowego wnętrza.

Podkreślony został piwniczny klimat, poprzez przywrócenie czystość surowych, historycznych murów i sklepień, przypominających o wielowątkowej przeszłości. Zastosowanie nowoczesnych materiałów i elementów wyposażenia wnętrza z oświetleniem podkreślającym charakterystyczne sklepienia i zabytkowe mury, kształtuje przestrzeń szanującą i eksponującą historię miejsca.